کد خبر : 7015             انتشار : 2015-07-27-10-01-36         
 

آبادی‌های فراموش شده بستان/ پیمان طایی


 سیدیه، خرابه، مچریه، دبیه، و... که قبل از جنگ با جمعیتی بالغ بر 65 هزار نفر از روستاهای ساکن و نزدیک هورالعظیم بودند که فراوانی نعمت و گرمی بازار بستان (البسیتین) و دشت آزادگان (دشت میشان پیشین) را به شکل منطقه تولیدی درآورده بود. بازار پرنده و طیور، تخم مرغ محلی و انواع و اقسام لبنیات از بازارهای روز شهر بود. در این بازارها یکی از اقلامِ فروشی، گوشت آهوی میسان بود. بستان یکی از شهرها و بخش‌‌های شهرستان دشت آزادگان است که در مرز غربی خوزستان در ۸۵ کیلومتری اهواز و در مجاورت استان میسان و شهر العماره عراق قرار دارد. از شمال به شهرستان شوش مشرف است و در ۲۰ کیلومتری شمالی این شهر تپه‌‌های مرتفع مشداخ قرار دارد. در این شهر و در کنار این تپه‌ ها، جنگل معروف به‌ نام اُم‌الدِبس که محل تفریح ساکنان شهرهای استان در فصل زمستان و اوایل بهار است، قرار دارد. در ۲۰ کیلومتری شمال غرب این شهر پایانه و بازارچۀ مرزی معروف چذابه قرار دارد که در سال ۱۳۸۵ به طور رسمی افتتاح شد. این شهر پیش از جنگ رونق فراوانی داشت.

راه مواصلاتی منطقه، جاده‌ای شن ریز به عرض 5 متر بود که این روستاها را به هم می‌رساند. راه دوم و پرتردد و پرترافیک، رودخانه‌های منطقه بود که روزانه شاهد عبور صدها قایق محلی موتوردار و پلیت‌های شناور(دانَگ) بود که به کمک مردان تنومند کشیده می‌شد. اتاقک‌های حصیری که با نی آن منطقه بافته می‌شد، محل سکونت ساکنان بود و عمده کارها و فعالیت‌های اقتصادی آن منطقه ماهیگیری، پرورش گاو، گاومیش و گوسفند بود. به علت پر آب بودن رودخانه‌ها و پست بودن زمین ها، شیارهای کم عمق آب، خشکی‌های جزایر مانندی را که به وفور دیده می‌شدند، پدید آورده بود که مردمان منطقه را وادار به ساخت سکونتگاه‌های کپری برای خود و احشام می‌کرد. به علت سرمای زیاد و وجود سیلاب‌ها در زمستان، کشاورزی در منطقه محدود و کار صیادی ماهی، اردک سانان مهاجر، پرندگان مهاجر، علوفه حیوانی و فروش نی گرفته شده از هورالعظیم رواج داشت. در بهار بر اثر آمدن رسوب‌های گلی حاصل از سیلاب‌ها و گل و لای به جامانده از فرونشست کرخه و انشعاب‌های آن (که به آن دِهلِه گفته می‌شود) سرزمینی طلایی و حاصلخیزی برای کاشت فراهم می‌آورد. ساختمان بهداری در سیدیه که تاکنون دیوارهای ساختمان مخروبه آن پایدار هستند، کار امداد و واکسیناسیون منطقه به کمک یک دستگاه جیپ و قایق موتوری صورت می‌گرفت.

با وجود مرزآبی بین ایران و عراق در منطقه بعضا کار واردات کالاهای همچون چای، شکر نیز شکرهای عراقی به رنگ‌های متنوع در بازار بستان یافت می‌شد. ) پرندگان بومی این منطقه انواع ماکیان ها، دراج، کبک، پاقرقره، حواصیل و دیگر پرندگان ماهی خوار و پرندگان مهاجر بودند که بیشتر از مناطق روسیه و اروپا به این ابرزیست بوم مهاجرت می‌کردند که با مساحتی بالغ بر 50 هزار هکتار می‌زیستند که بیشتر آن را نیزار فراگرفته بود.

با شروع جنگ، مردم منطقه به نواحی مختلف کشور مهاجرت کردند و در آن‌جاها ساکن شده و کم‌تر به این منطقه سرسبز بازگشتند و آرام آرام غبار خشکسالی بر منطقه چیره شد و از این روستاها چیزی جز نام آبادی‌ها برجا نماند.  اینک اما زمزمه هایی شنیده می‌شود مبنی بر اینکه ساکنان به هجرت رفته قصد بازگشت دارند و باز می‌خواهند رونق سالیان پیشین را در این منطقه احیا کنند. در این راه به یقین حمایت مسئولان امر اجتناب ناپذیر جلوه می‌کند. با توجه به شنیده‌ها منطقه همچنان ظرفیت به رونق رسیدن را دارد. پس چه چیز بهتر از این‌که با اقداماتی موثر پرندگان مهاجر را دوباره بازگرداند، دام‌ها را پرورش داد و کشاورزی را رونق بخشید .

می‌توان شور و شعف را دوباره به محل بازگرداند و صد البته از ظرفیت مرزی بودن برای صادرات و واردات استفاده بهینه کرد.



 



 





منبع:همشهری


تست